دجال
و سفياني
كيستند ؟
منبع :پایگاه
اطلاع رسانی حوزه
مي
پرسند: يكي
از نشانه
هاي ظهور
حضرت مهدي عجل
الله تعالي
فرجه
الشريف خروج
دجّال و
سفياني
است، و اين
دو به دست
سپاه آن
حضرت كشته
مي شوند،
اينها چه
كسانيند؟ و
در كجايند و
چگونه كشته
مي شوند؟
پاسخ
مطابق
پاره اي از
روايات، در
آستانه
قيام حضرت
مهدي عجل
الله تعالي
فرجه
الشريف
افرادي
كذّاب و
دروغگو
پرچم
مخالفت با
آن حضرت را،
بلند مي
كنند، دو
نفر از آنها
كه از
سرزمين شام
و فلسطين بر
مي خيزند،
دجال و
سفياني مي
باشند، اين
دو نفر در
حقيقت دو
طاغوت
سركشي
هستند كه با
دار و دسته
بسيار خود
به عنوان ضد
انقلاب،
شورش مي
نمايند.
دجال
يك نفر
طاغوت
فريبكار و
حيله گري
است، با
ترفندهاي
خود،
جمعيتي را
به دور خود
جمع مي كند و
به مخالفت
برمي خيزد،
بعيد نيست
كه او يكي از
طاغوتهاي
صهيونيست
باشد.[1]
اميرمؤمنان
علي عليه السلام
در ضمن خطبه
اي فرمود:
حضرت مهدي عجل
الله تعالي فرجه
الشريف
با يارانش
از مكه به
بيت المقدس
مي آيند و با
دجال و ارتش
او مي
جنگند، و
آنها را تار
و مار مي
كنند و خود
دجال نيز به
هلاكت مي
رسد.
و
مطابق
روايتي،
دجال را
دستگير
كرده و در
محل كناسه
كوفه به دار
مي زند.[2]
از
روايات
استفاده مي
شود، دجال
مردي لوچ
است، و
ادعاي
پيامبري و
خدايي از
راه حلول مي
كند و با
جادو و
شعبده و
تصرف در
چشمها،
مردم را به
سوي خود جذب
مي نمايد.
پيروان
او بيشتر
اراذل و
اوباش و
طبقات
آلوده از
يهود و
زنهاي
ناپاك و
فرزندان
آنها مي
باشند.
حضرت
عيسي عليه السلام
به كمك حضرت
مهدي عجل
الله تعالي
فرجه الشريف
مي آيد، و در
كشتن دجال
شركت مي
كند، و مردم
و شهرها را
از فتنه و
آشوب او
نجات مي دهد.[3]
«سفياني»
طاغوت
ديگري در
چهره مقدس
نماها ظاهر
مي گردد، از
نسل عتبه بن
ابوسفيان
است، چهره
اش سرخ مايل
به زرد مي
باشد، ذكرش
به:
يا
ربّ يا ربّ
يا ربّ
بلند
است، و
آنقدر بي
رحم و پليد
است كه
كنيزش را كه
از او بچه
دار شده
زنده به گور
مي نمايد.[4]
جنايات،
سفياني و
گسترش آن
جنايات در
خونريزي
فساد،
بسيار است.
پيامبر
صلي
الله عليه و
آله فرمود:
سفياني از
وادي يابس (اطراف
دمشق) با
سپاه خود،
وارد دمشق
مي شود، دو
لشكر تشكيل
مي دهد و يكي
را به سوي
مشرق (كوفه و
اطراف آن) مي
فرستد و
ديگري را به
سوي مدينه
حركت مي
دهد، لشكر
اول در كوفه
و بغداد، به
كشتار و
جنايت عظيم
دست مي زنند.
لشكر
دومش به سوي
مدينه
رهسپار مي
گردد، و سه
شبانه روز
در آنجا به
قتل و غارت
مي پردازد،
سپس براي
جنگ با سپاه
مهدي عجل
الله تعالي
فرجه
الشريف
به سوي مكه
حركت مي
نمايد، در
مسير راه
وقتي كه به
سرزمين «
بيداء » مي
رسد،
جبرئيل به
فرمان خدا
آن چنان به
زمين ضربه
مي زند، كه
همه آنها جز
دو مرد، در
آن زمين فرو
مي روند و
نابود مي
شوند.[5]
سرانجام
حضرت مهدي عجل
الله تعالي
فرجه
الشريف
با سپاه خود
از جانب
كوفه به سوي
سفياني كه
در اطراف
بيت
المقدس،
موضع
گرفته،
حركت مي
كند، و پس از
گفتگو و
مذاكرات،
سرانجام
جنگ خونيني
بين سپاه
حضرت مهدي عجل
الله تعالي فرجه
الشريف
و سپاه
سفياني، رخ
مي دهد، و
سپاهيان
حضرت مهدي عجل
الله تعالي فرجه
الشريف
پيروز مي
شوند، و
زمين از لوث
وجود
سفياني و
پيروان
پليدش، پاك
مي گردد.
و
مطابق بعضي
روايات،
سفياني به
دست ياران
حضرت مهدي عجل
الله تعالي
فرجه الشريف
اسير و
دستگير شده
به فرمان
حضرت مهدي عجل
الله تعالي
فرجه
الشريف
گردنش را مي
زنند و روي
سنگي كه در
محل ورود
بيت المقدس
قرار دارد،
اعدام و
كشته مي شود.[6]
قابل
ذكر است كه
يكي از
سپاههاي
مخالف،
سپاه «بتريه»
است، كه
متشكل از ده
هزار نفر،
در مسير
كوفه به جنگ
سپاه امام
مي آيند و هم
آنها به دست
پر توان
ياران مهدي
عجل الله
تعالي فرجه
الشريف به
هلاكت مي
رسند.[7]
محمد
محمدي
اشتهاردي
بحار
الانوار،ج52،ص194
.[1]
اثبات
الهدات،ج7،ص176و142
.[2]
امام
مهدي از
ولادت تا
ظهور، ص560و561 .[3]
اثبات
الهدات،ج7،ص397
ـ بحار
النوار،ج52،ص213
.[4]
بحارلانوار،ج52،ص186
.
[5]