غايب حاضر من ! كي ز سفر مي آيي !

  منبع :پایگاه اطلاع رسانی حوزه

نگارا جسمت از جان آفريدند
زكفر زلفت ايمان آفريدند
جمال يوسف مصري شنيدي؟
ترا خوبي دوچندان آفريدند
ز باغ عارضت يك گل بچيدند
بهشت جاودان زان آفريدند
غباري از سركوي تو برخاست
از آن خاك آب حيوان آفريدند
غمت خون دل صاحبدلان ريخت
وزان خون لعل و مرجان آفريدند
سراپايم فدايت باد و جان هم
كه سرتا پايت از جان آفريدند
شعبان ماه شيفتگي منتظراني است كه تمام سال دل به ولاي مولا و امام خويش بسته اند. امامي كه يار و ياور مسلمانان در تنهايي ها و مشكلات است و ظهورش بزرگترين انقلاب همه آفرينش را بنيان خواهد گذارد.
«او» محقق كننده وعده هاي خداست
«ما در كتاب زبور، علاوه بر قرآن نوشتيم كه زمين را بندگان صالح و شايسته ما دراختيار خواهند گرفت و همين، براي گروه عبادت كنندگان درجهت رسيدن به اهدافشان كافي است.»
قرآن سرنوشت انسان و غايت و نهايت آن را اينگونه پيش بيني مي كند و در آيات ديگر وعده جانشيني خدا در زمين، نفوذ معنوي و حكومت قوانين الهي بر تمام پهنه زندگي و تبديل ترس ها به امنيت را به مؤمنين مي دهد.
احاديث و روايات بسياري در توضيح و تفسير اينگونه آيات كه درباره آينده جهان است، با صراحت تمام، موضوع قيام و انقلاب حضرت مهدي(عج) را مطرح مي كند كه بوسيله اين قيام بزرگ، همه وعده هاي الهي به بندگان محقق مي شود.
محققان اسلامي پس از مطالعه و بررسي علمي همه اين احاديث و روايات به اين نتيجه رسيده اند كه مصلح بزرگ جهاني، مهدي موعود(عج) داراي مشخصات زير است:
- از خاندان پيامبر اسلام و فرزندان اوست
- از فرزندان امام حسين(ع) است
- دوازدهمين پيشوا پس از پيامبر است
- فرزند حسن بن علي العسكري است
- دنيا را مملو از عدل و داد خواهد كرد
- حكومت جهاني در اختيار او قرار مي گيرد
- مستضعفان و استعمارشدگان در زمان او از اسارت آزاد مي شوند و جنگها برچيد مي شود و صلح و آرامش وآباداني جاي آن را مي گيرد.
زمينه هاي ظهور امام عصر(عج)
احاديث و روايات زيادي به شرح آنچه كه در دوران حكومت جهاني امام عصر(عج) ايجاد خواهد شد، پرداخته اند. از اين نگاه، جهاني كه مهدي موعود(عج) براي مردم بوجود مي آورد، دنيايي خالي از تبعيض ها و اختلافات طبقاتي و صف بندي هاي مفسده آفرين است. دنياي موعود، ازجدايي ها و پراكندگي ها، از جنگ ها و خونريزي ها و تجاوزها و از خنده هاي مستانه استعمارگران و ناله هاي محرومان خالي است و چنين دنيايي براستي كه دل انگيز و آرامبخش و نشاط آفرين است. بيهوده نيست كه منتظران ظهور امام عصر(عج) آنگونه مشتاق و شيفته در انتظار فرج حضرتش مي نشينند و در فراقش، ناله هاي عاشقانه سر مي دهند.
اما ظهور آنحضرت مستلزم زمينه هايي خاص است.
«عباسعلي كامرانيان» درباره زمينه هاي ظهور امام زمان(عج) چنين مي نويسد: «ظهورآن حضرت زماني ميسرمي شود كه زمينه ظهورازهرجهت فراهم شود. شرايط فراهم شود وافكارعمومي جهاني احساس نياز به يك رهبر معصوم داشته باشد. دراين راستا دو زمينه ازساير زمينه ها مهمتر است:
1ـ گذشت زمان وتجربه هاي گوناگون هرچند بررشد افكارمردم مي افزايد اما ازطرفي هم مردم مشاهده مي كنند كه انواع واقسام ايدئولوژيها ومكاتب مادي و قوانين گوناگون واختراعات متعدد وصنايع پيشرفته آمده است اما بشر را به سعادت واقعي نرسانده است. پيشرفت علم بلاي جان انسانهاي مظلوم شده است ! مكاتب مترقي از آزمايشگاههاي تاريخ روسياه بيرون آمده اند. مدعيان حقوق بشر قاتلهاي واقعي انسانها شده اند. قوانين بظاهر مترقي شكست خورده اند وخلاصه مردم ازاينها بطوركلي مأيوس شده و اكثريت حق جويان و حق طلبان جهان به اين باوررسيده اند كه فقط درسايه دين كامل الهي و امام معصوم(ع) مي توانند به سعادت واقعي برسند.
2ـ حق طلبان و باطل ستيزان پرورش يافته اي كه به خودسازي و اصلاح خويش پرداخته اند و مشتاقانه درانتظار حاكميت امام معصوم (ع) هستند برخلوص خويش مي افزايند و زمينه را براي ظهور حضرت آماده مي سازند. اين ياران واقعي با: امر به معروف و نهي از منكر، پاسداري از ايمان وتقوا، مبارزه بي امان با ظلم ترويج تعاليم الهي، كسب آمادگي نظامي، تلاش دربيداري افكارعمومي وحساسيت بخشي به مردم دربرابر وظيفه اي كه دردوران غيبت برعهده دارند، تزكيه روحي خود و ديگران، تحصيل اخلاق اسلامي و اشاعه آن دربين مردم و... خود و افراد مستعد را آماده مي سازند تا درهنگام ظهورپرچمدار امام زمان درزمين شوند كه منتظر «مصلح» خود بايد «صالح» باشد.»
انتظار، شيرين ترين وظيفه ديني
ازلحظه اي كه امام عصر(عج) درپرده غيبت قرارگرفتند، مسئله انتظارهم مطرح شد. البته، انتظار پديده اي است كه درهمه اديان الهي مطرح شده و هريك از آنها، برداشتي ازآن دارند،اما انتظار اسلامي، با همه آن انتظارها، متفاوت است. علماي اسلام براين اعتقادند كه انتظار، تجلي جامع و تبلور كامل تربيتهاي مكتب اسلام است. غيبت، جرياني بسيارعميق، و انتظار جرياني بسيار سازنده و مهم است. دوره غيبت و انتظار از يك جهت، مانند مدتي است كه معلم از كلاس خارج مي شود تا بنگرد كه شاگردان درغياب او چه مي كنند؟ و درباره تعاليم و تكاليف خود چسان رفتار مي نمايند.
انسان منتظر، كه شاگرد مكتب پيامبران، و حاضر دركلاس دين حق است، بايد همواره مراقب خود باشد، و درعلم و عمل بكوشد، و بداند كه معلم از كلاس بيرون رفته است و هرلحظه ممكن است برسد، و او را در آن حال كه هست ببيند... بايد هميشه درحالي باشد كه رضاي كامل خاطر معلم را فراهم آورد.
هنگامي كه به ماهيت دين و تعليمها و تكليفهاي دين مي انديشيم، و وقتي كه به زندگي و تكليف، با شناختهاي درست، فكر مي كنيم؛ به اين نتيجه مي رسيم كه روزگار انتظار، نه تنها روزگار سستي و رهايي و بي تفاوتي و قعود و تحمل و ظلم پذيري نيست، بلكه دوران انتظار، دوران حساس حضور تكليفي است، هم در ابعاد تكاليف فردي، و هم درابعاد تكاليف اجتماعي.
دوران انتظار، دوران تكليف است، تكليف بزرگ و آن تكليف بزرگ نگهباني دين خداست، درسطح فرد و درسطح اجتماع...
اگر روزگار انتظار، روزگار فتور بود و انسان وظايف چنداني نداشت، بايد تكليف برداشته مي شد و بايد درتعاليم پيشوايان، سخن از چنگ زدن به دين و رعايت تقوا و پارسايي، و حفظ خط مكتب و رهبري و امامت گفته نمي شد، با اينكه مي بينيم چنين نيست، بلكه، احكام خدا به قوت خود باقي است، و حوزه «تكليف» محفوظ است و برچنگ زدن به دين تأكيد شده است.
و قطعاً كسي تصور نمي كند كه چنگ زدن به دين، منفك ازعمل به احكام دين تواند بود و جزء احكام عمده دين، مبارزه با ظلم و امر به معروف و نهي ازمنكر، و حضور در همه ابعاد وظايف فردي و اجتماعي است و اينها همه مبتني برقدرت و حاكميت است.
انتظار فرج، بهترين عبادت
از پيامبر گرامي اسلام نقل شده است كه فرمودند: «بهترين اعمال امت من، انتظار رسيدن فرج است از نزد خدا.»
و نيز امير مؤمنان علي(ع) فرموده اند: «بهترين عبادت مومن، چشم به راه فرج داشتن است» از امام جعفر صادق(ع) نيز درباب انتظار، اينگونه نقل شده است.
«هركس از شما، درحال انتظار ظهور حاكميت دين خدا، درگذرد، مانند كسي است كه در خدمت قائم باشد و در خيمه او، بلكه مانند كسي است كه در ركاب قائم بجنگد. بلكه به خدا سوگند مانند كسي است كه در ركاب پيامبر(ص) شهيد شده باشد.»
همچنين از امام صادق(ع) نقل است كه فرموده اند: «هركس خوش دارد در شمار اصحاب قائم باشد. بايد چشم به راه باشدو پارسايي پيش گيرد و كردار با ورع داشته باشد.»
و در حديثي ديگر از امام محمدباقر(ع) آمده است: «تقوا پيشه سازيد و بار سنگين انتظار را به كمك ورع و پارسايي به منزل رسانيد.»
امام زين العابدين نيز درباب منتظران، چنين فرموده اند: اي ابوخالد! مردماني كه در روزگار غيبت بسر مي برند و معتقد و منتظرند، از مردمان همه زمان ها افضلند، زيرا كه خداي متعال به آنان خرد و فهم و معرفتي داده است كه غيبت امام براي آنان مانند حضور است.